Video games – Αυτή η μάστιγα ( ; ): Το «κάψιμο» του gamer και η λησμονιά της πραγματικής ζωής (Μέρος Β’)

Δημοσιεύθηκε από τον Χρήστο Θ. Παναγόπουλο (a.k.a. Sectaroth) στις 10/06/2019.

Ο Χρήστος Θ. Παναγόπουλος (a.k.a. Sectaroth) γράφει για έναν κόσμο που ζει σε δύο παράλληλα σύμπαντα: ένα που λατρεύουμε να μισούμε κι ένα δεύτερο που μισούμε να λατρεύουμε

Αφιερωμένο σε όλους όσοι είπαμε κάποτε: «Εντάξει, λίγο ακόμα και θα το κλείσω, για να διαβάσω…»

Σήμερα θα σου μιλήσω για κάτι που το κάνεις κι εσύ συστηματικά, το έχει κάνει, όμως και η αφεντιά μου πολλές φορές, έστω κι αν βαθιά μέσα μας ξέρουμε πως αυτό είναι λάθος.

Παραδέξου το: Εμείς οι gamers είμαστε εκ φύσεως υπερβολικοί, ακριβώς επειδή γουστάρουμε το gaming. Κυκλοφορεί ένας καινούργιος τίτλος, τον βλέπουμε, διαβάζουμε reviews, μαγευόμαστε από τα γραφικά, το gameplay και (φυσικά) το στόρι και ξαφνικά – τσουπ! – βρίσκεται πλέον στη συλλογή μας. Όλα καλά μέχρι εδώ.

Το παιχνίδι ξεκινά, μπαίνουμε σε ομάδες ή «σολάρουμε», ξετρελαινόμαστε με την εξέλιξή του, αρχίζουμε και του αφιερώνουμε χρόνο. Χρόνο που δεν τον έχουμε πάντοτε εύκαιρο ή κι αν τον είχαμε, σίγουρα τον διαθέταμε σε κάτι άλλο και πολλές φορές σε κάποιον/ α άλλο/η.

Ένας παλιός αξιωματικός κανόνας και για το gaming λέει: «Από τη χρήση στην κατάχρηση ένα “τσιγάρο δρόμος”». Και ναι, φιλαράκι μου, ισχύει.

Πόσες φορές έχει πει «εντάξει, λίγο ακόμα και θα το κλείσω, για να διαβάσω…» και φυσικά σε έχει βρει το ξημέρωμα πάνω στο PC ή την κονσόλα; Πόσες φορές δεν έχεις σηκώσει τηλέφωνο σε κολλητό ή κολλητή σου που σε έχει κάνει… άγιο να πάτε για έναν ρημαδοκαφέ και του έχεις ρίξει «άκυρο», μόνο και μόνο για να παίξεις στο επόμενο act του παιχνιδιού ή για να «φαρμάρεις» μια περιοχή για υλικά που χρειάζεσαι, για να προχωρήσεις τον χαρακτήρα σου;

Για να μη μετρήσω, φυσικά, πόσες φορές έχεις «στήσει» στο ραντεβού το πρόσωπο που σε ενδιαφέρει για εκείνο το «λίιιιιιγο παραπάνω»;

Είναι σα να σε βλέπω τώρα: Είτε έχεις κατεβάσει το κεφάλι, είτε έχεις στραβομουτσουνιάσει και με βρίζεις είτε απλά κρυφογελάς. Και ξέρεις γιατί συμβαίνει αυτό; Γιατί, πολύ απλά, φίλε και συναγωνιστή συμπαίχτη μου, έχεις ήδη αντιληφθεί μέσα σου πως όλα αυτά – ή έστω κι ένα από αυτά –  έχουν συμβεί και είναι αληθινά.

Υπάρχει εθισμός; Η απάντηση είναι πολύ δύσκολη, ώστε να δοθεί άμεσα μέσα σε λίγες μόλις γραμμές.

Θα στο πω πιο απλά: Όταν μπαίνεις μια-δυο ωρίτσες και παίζεις με το  παρεάκι σου ή «σολάρεις», προσωπικά δε νομίζω πως είναι κακό. Το αντίθετο, μάλιστα: Είναι ψυχαγωγικό και καλό για σένα.

Όταν, όμως, κάθεσαι και «λιώνεις» και σε βρίσκει – για να δανειστώ μια φράση του Ιωάννη Κακριδή – η «ροδοδάχτυλη νυχτοθρεμμένη αυγούλα» να κοιμάσαι πάνω από το πληκτρολόγιο και όχι στο κρεβάτι σου, τότε, ναι… υπάρχει πρόβλημα.

Δεν θα σου πω τι να κάνεις, δεν είμαι ο γονιός σου ούτε ο κηδεμόνας σου. Θα σου πω όμως, τι πρέπει να προσέξεις.

Δώσε βάση: Η ζωή σου είναι σημαντική, πρώτα για σένα τον ίδιο, γιατί είναι μπροστά σου. Το παιχνίδι, όση αφοσίωση, προσήλωση, δέσμευση κι αν απαιτεί, δεν είναι αληθινή ζωή! Είναι παιχνίδι, είναι μια μορφή ψυχαγωγίας που σε κάνει να ξεχνιέσαι, να διασκεδάζεις και να περνάς όμορφα. Να ξεχνιέσαι, εντάξει… Όχι, όμως να ξεχνάς.

«Η μάνα μου τα βλέπει όλα αυτά κινέζικα, δεν καταλαβαίνει γρι από αυτά που τις λέω». Σε νιώθω, γιατί αυτό είναι της ηλικίας σου, το πέρασα κι εγώ και είναι μεγάλο «δράμα». Όταν, όμως θα φτάσεις κι εσύ εδώ που είμαι τώρα, θα αρχίσεις κι εσύ λιγάκι να αντιλαμβάνεσαι πώς νιώθουν κι εκείνοι. Εκείνοι αποξενώνονται γιατί δεν σε καταλαβαίνουν… Λάθος. Εσύ κι εγώ είμαστε εκείνοι που αποξενωνόμαστε, γιατί δεν έχουμε μάθει να έχουμε υπομονή, ώστε να τους εξηγήσουμε τι είναι αυτό που κάνουμε, ενώ έχουμε την απαίτηση εκείνοι να έχουν υπομονή, για να μας καταλάβουν.

Εσύ που τώρα κάθεσαι πίσω από ένα πληκτρολόγιο, δες το λίγο αλλιώς το πράγμα: το παιχνίδι δεν είναι σκοπός ζωής, είναι pixels. Ακούω πολλές φορές να μου λένε: «Και τι θα κάνεις, Χρήστο, άμα κλείσει το World of Warcraft;». Σκέφτομαι την έκφρασή μου. Κάποτε θα σκεφτόμουν το ίδιο που νιώθεις και σκέφτεσαι τώρα κι εσύ: «Καταστροφή! Κι έκανα τόση προσπάθεια…»

Σε τι προσπάθησες; Σε pixels; Είναι ένα παιχνίδι, διάολε! Πλέον αυτό που θα πω απλά «είναι κρίμα», όσο κι αν με πονάει, όσο κι να με θλίβει και θα έχω σίγουρα να διηγούμαι ιστορίες στα φιλαράκια μου που είχαν κάνει κι εκείνοι, ενδεχομένως, ένα σύντομο πέρασμα από το παιχνίδι.

Κατάλαβέ το, χώνεψέ το: Παίζεις ένα παιχνίδι, δεν το αφήνεις να σε παίζει. Κι όσο κι αν μέσα σου «βράζεις» τώρα που διαβάζεις τούτες τις γραμμές, ισχύει και σε αυτή την περίπτωση το ρητό: «Μέτρον άριστον».

Όταν, λοιπόν, θα σε πάρει τηλέφωνο το «κολλητάρι» σου για εκείνο τον καφέ που λέγαμε ή για κανένα μπασκετάκι, μην τον ακυρώσεις. Όταν πεις στο κορίτσι ότι στις οκτώ – νταν! – θα είσαι εκεί, να είσαι. Κι όταν σου πει εκείνος ο πατέρας ή η δόλια μάνα, «έλα κάτσε λίγο παρέα», μην τους συνδέσεις με… Κάιρο.

Το παιχνίδι θα είναι πάντα εκεί και θα σε περιμένει. Δεν φεύγει, μη σκας. Κι αν φύγει, θα βρεις κάποιο άλλο να παίξεις.

Οι άνθρωποι, όμως, δεν είναι αιώνιοι και η ζωή που έχεις μπροστά σου είναι μία. Δύο λέξεις μόνο: Ζήσε τη…

Ε ψιτ! Μην ξεχνιέσαι!
Κάνε εγγραφή για να μην μείνεις εκτός... παιχνιδιού!
Gaming news, Discord server updates και πολλά άλλα… Κάνε εγγραφή τώρα για όλα τα νέα του Greek Titans Community!
Invalid email address